FeyenoordTime - 24 uur per dag het laatste nieuws!

Volledige Naam: Martinus Bosselaar
Roepnaam: Tinus
Geboortedatum: 16 Januari 1936
Eerste Officiële Wedstrijd: 20 Maart 1955,Feyenoord – Rapid JC 3-1
Aantal Competitiewedstrijden: 49
Aantal Officiële wedstrijden: 49
Aantal Competitiedoelpunten: 12
Laatste Officiële wedstrijd: 10 Mei 1956, GVAV – Feyenoord 5-4
Aantal Interlands: 17

BIOGRAFIE:

Tinus Bosselaar. Eigenlijk een ras-Spartaan, die slechtsanderhalf jaar de rood-wit-zwarte kleuren van die club op de LinkerMaasoever verdedigde. Enigszins vergelijkbaar dus met Johan Cruijff, een ras-Ajacied, die voor korte tijd in dienst van Feyenoord trad. Daarmee houdt dan de vergelijking meteen op. Tinus Bosselaar was nog géén twintig toen hij voor Feyenoord ging voetballen en stond dus nog aan het begin van zijn voetbalcarrière, Johan Cruijff was bij zijn komst echter al 36 en sloot zijn imponerende loopbaan als actief voetballer af in De Kuip. Verder trad Tinus toe in een tijd dat het naoorlogse Feyenoord nog geen prijzen won, terwijl Johan in dat éne Feyenoord-jaar maar liefst de dubbel (landstitel plus KNVB-beker) in de wacht sleepte. Ondanks zijn diepgewortelde Sparta-achtergrond is Tinus Bosselaar, tegen wie ik ooit nog een zaalvoetbalwedstrijd speelde, één van mijn favoriete Feyenoorders uit de jaren vijftig geweest. Behalve zijn indrukwekkende balvaardigheid bezat Tinus als onvervalste pingelaar nog een niet te evenaren specialiteit: het benutten van strafschoppen. Er staan er nog vier van hem bij mij op de harde schijf. Zijn meest historische is die nota bene tégen Feyenoord werd gescoord. Het was die beruchte wedstrijd Feyenoord-Sparta in het begin van het seizoen 1959-1960 waarover ik eerder in Feyenoordezine heb verhaald. Toen Spartaan Wim van der Gijp doelman Eddy Pieters Graafland bij het uitschieten hinderde en deze hem een vriendschappelijk schopje onder het zitvlak gaf wees Amsterdammer (!) Leo Horn tot ieders verbijstering naar de stip, terwijl het spel al naar de andere helft was verplaatst. Volgens Tinus zijn er medespelers geweest die hem adviseerden de bal maar naast te schieten, doch vijf minuten voor tijd liet de straathandelaar in hondenpens (“Verse waar van Bosselaar”) dit buitenkansje niet schieten en joeg de bal volkomen onbereikbaar voor Eddy PG in de “zes” (= de kruising), daarmee de regerende landskampioen (!) de onverdiende overwinning schenkend. De tweede strafschop die ik mij herinner was tijdens de interland Spanje-Nederland (5-1). Tinus redde de eer voor Oranje vanaf elf meter. De derde strafschop zag ik tijdens de eerste wedstrijd die ik ooit bijwoonde in De Kuip. De ontmoeting van het Rotterdams Elftal tegen MSV Duisburg eindige in 3-3, mede dankzij de strafschop die Bosselaar in de laatste minuut namens Rotterdam benutte, de Duitse doelman was volstrekt kansloos. De laatste penalty vond ik zelf het meest spectaculair, omdat hij genomen werd op een doelman waar ik destijds helemaal idolaat van was: Frans de Munck, bijgenaamd de Zwarte Panter en jarenlang vaste waarde in het Nederlands Elftal. Tijdens het seizoen 1958-1959 streed de aanstaande landskampioen Sparta tegen de heersende titelhouder DOS en bij een 0-1 stand voor de Utrechters (met naast De Munck ook Tony van der Linden en de latere Feyenoorder Hans Kraay in de gelederen mocht Sparta een penalty nemen. Tinus schoot hem waarschijnlijk te vroeg in (passeerde de vergeefs duikende De Muck met gemak) want hij moest opnieuw worden genomen. De man die het destijds merkwaardige scorebord van Sparta bediende wilde al een kegel hijsen, maar werd erop geattendeerd nog even te wachten. Deze maal schoot de elfmeter expert het lederen monster feilloos langs de andere kant van Neerlands beste doelman aller tijden. Het net bolde onverbiddelijk opnieuw (1-1). Vanaf zijn tiende jaar was hij lid van Sparta. Hij zou oorspronkelijk met zijn vriendje Henk Schouten naar Excelsior toegaan, maar daar vond men hem te klein, een historische vergissing dus. In 1954 kreeg hij een uitnodiging om met het Nederlands Jeugdelftal een trip naar Turkije te maken, maar daarvoor gaf Sparta geen toestemming uit angst dat de jonge linksbuiten – op zijn Rotterdams gezegd – te veel kapsones zou krijgen. De Crooswijker werd daar zo ontzettend kwaad over dat hij serieus overwoog met voetballen te stoppen. Gelukkig kreeg het gezonde verstand de overhand, een uitzonderlijk talent zou voor de voetballerij verloren zijn gegaan. In 1954 wist Feyenoord-doelman Henk Bijl, evenals Bosselaar uit Crooswijk afkomstig, Tinus zover te krijgen voor de grote rivaal uit Zuid te tekenen, het geen geschiedde op 27 november van dat jaar. In het contract werd wel een clausule opgenomen dat hij elk ogenblik kon terugkeren naar Sparta. Als Feyenoorder debuteerde hij op 16 oktober 1955 in De Kuip in het Nederlands Elftal tegen België (2-2). Destijds was hij de enige Feyenoorder in Oranjedienst, er is wat dat betreft niet veel nieuws onder de zon. Met zijn gave techniek en grote wendbaarheid speelde hij medespelers schitterend vrij en vooral linksbinnen Henk Schouten zou daarvan hebben geprofiteerd. De overgang van Tinus van Sparta naar Feyenoord en vice versa zou de verhouding tussen beide Rotterdamse clubs jarenlang vertroebelen. Om zijn terugkeer naar het oude nest te bewerkstelligen werd zelfs de toenmalige arbitragecommissie ingeschakeld, waarbij Feyenoord het onderspit delfde. Ondanks zijn korte dienstverband is Tinus toch bevriend gebleven met Feyenoord en hij bezoekt dan ook trouw de jaarlijkse reünie van oud-spelers van het eerste elftal van ons aller Feyenoord. Hij speelde 49 competitiewedstrijden voor Feyenoord en scoorde daarin 12 maal. Zijn laatste wedstrijd vond plaats op 10 mei 1956: GVAV-Feyenoord (5-4).

Volgende wedstrijd